Ωφελούμενος και οφειλέτης ή ένα κατειλημμένο οικόπεδο με οίκους αντοχής

Το κτίσμα. Κρατάει καλά τα μυστικά. Εκσφενδονίζει την αμάθεια της ουσίας και συμπεριφέρεται όμορφα, σε ένα άμορφο τοπίο. Να σκέφτεσαι αντιφάσεις και να δημιουργείς παρατεταμένες υπερβάσεις. Είπε

Ναι, το κτίσμα, ο οίκος μας. Μεταμορφώνει τις αλήθειες μιας σύγκρουσης εαυτού με τους άλλους μεταμορφωμένους εαυτούς μας, σε λευκή, ρευστή μάζα μιας ακατάπαυστης και θορυβώδους σιωπής. Είμαι εγώ. Είναι το κεφάλι μου. Που χωράει όλα, που χωράει τίποτα. Και που τριγυρίζει στην έννοια ενός χώρου, έχοντας, πολλές φορές, πάνω από αυτό, μια καταπιεστική δύναμη ενός τεράστιου χεριού. Αυτό το χέρι, υπήρχε και παλιότερα. Ήταν αυτό που έδειχνε, αυτό που δίκαζε. Τώρα, είναι το χέρι της πίεσης αλλά ταυτόχρονα της αντίστασης, της αντίδρασης, της δύναμης. Το μεγάλο χέρι πάνω από το κεφάλι μου, αγχωτικά διαφέρει και ενδιαφέρει. Καταπιέζει, αλλά ταυτόχρονα, προστατεύει. Είναι το χέρι που έχει μάτια και που οδηγεί την τέχνη, στα μονοπάτια μιας αυταπάτης πελώριας, σαν τη σαρκοφάγο που έφτιαξα, που κρύβει μέσα της όλο τον χρόνο, τον τόπο, το τοπίο και που αιωρείται στη θύμηση της άρνησης. Η απάντησή μου, όμως, καταφατική: Θα συνεχίσω να χτίζω τα μονοπάτια μου. Και θα είναι φωτεινά. Είπα

Το κτίσμα έμελλε να φιλοξενήσει όλες τις αμαρτίες, τις σκέψεις και τις προσμονές. Το κτίσμα φέρει μνήμες. Αναμνήσεις της υπόγειας ζωής. Ζωή που φόρτωσε τις αποσκευές της σε μια ανισόπεδη διάβαση, που θα σημάνει αθόρυβα την εξέλιξη της ουτοπίας. Ναι, έχει αυλή. Εκεί, επιμένουν να φυτρώνουν άνθη και πρασινάδες. Και, ευτυχώς, υπάρχει πάντα μια δύναμη που μας κάνει να συνεχίζουμε και να ποτίζουμε και να πιστεύουμε σε αυτήν. Είναι ο οίκος αντοχής

Τα άσπρα κεφάλια, στα άσπρα κτίσματα. Στους οίκους τους. Τους οίκους ανοχής τους. Αντοχής τους. Κλεισμένα ασφυκτικά στην πολυστερίνη τους ή φτιαγμένα από σκληρό γύψο, ενωμένα μεταξύ τους με βίδες, να φτιάχνουν μια μεγάλη γλυπτική εγκατάσταση. Πρωταγωνιστές στον οίκο που μοιάζει να μοιράζει με αυθάδεια την ενοχή, τη νιώθουν αλλά αντέχουν

Είμαι ωφελούμενος.
Αλλά ποιος λέει πως είμαι οφειλέτης; Είπε. Οφείλεις να υπερασπίζεσαι τις αξίες του οίκου σου. Ενός κτίσματος που ισορροπεί στα θεμέλια που άλλοι έβαλαν. Αλλά εσύ, προσπαθείς, πάντα, να τα κάνεις πιο δυνατά. Το πιο ποιοτικό σκυρόδεμα, έγινε μπότες, που περπατάνε τα πόδια σου χωρίς να τρέχουν. Δε βιάζεσαι. Μόνο περπατάς. Σταθερά. Ανακατεύοντας τις λακκούβες με τους κήπους. Τον πολυεστέρα με τον γύψο. Τα ήθη και τα έθιμα μπροστά σου. Πίσω σου να σε σπρώχνει το ήθος που υπερασπίζεσαι. Θέλει αντοχή η υφή της πραγματικότητας

Ο Λεωνίδας Παπαδόπουλος, αναμιγνύει τις μνήμες και τα βιώματα, συνεχίζοντας μια ιστορία οργανική, την οποία έχει ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια. Σε αυτήν την έκθεση που είναι η τέταρτη ατομική του, μας ταξιδεύει από τον παρελθόντα χρόνο στο παρόν, συνεχίζοντας σχεδόν αθόρυβα να ισορροπεί στο σκοινί μιας ουτοπίας που με μεγάλη απλοχεριά, προσφέρει η τέχνη. Ο οίκος αν(τ)οχής του, αυτοπροσδιορίζεται ως μέσο επιβίωσης, αφοσίωσης

Η τέχνη είναι όνειρο. Και ζει σε λευκούς οίκους αντοχής, ανοχής, ενοχής. Και επιμένει… Γιατί, παρόλα αυτά, είναι αληθινή ζωή. Και η μόνη που τρώει τις σάρκες της, χωρίς να πεθαίνει. Μόνο άκου τη σιωπή της. Το οφείλεις

Ο Λεωνίδας είναι παρών. Είναι ωφελούμενος και οφειλέτης, όπως εσύ κι εγώ. Όπως όλοι μας. Ας επωφεληθούμε

Άντζι Καρατζά* αρχές Ιουλίου 2025

Η Άντζι Καρατζά, είναι εικαστικός και διάφορα άλλα. Για δέκα χρόνια, ήταν υπεύθυνη της τέχνης στην παιδική εφημερίδα «Οι Ερευνητές πάνε παντού» της σαββατιάτικης Καθημερινής, μέχρι που, πράγματι, μια μέρα ξαφνικά, η μοναδική εκείνη εφημερίδα, πήγε στα αζήτητα. Έχει το προνόμιο να μην κατέχει διδακτορικές διατριβές, αλλά να είναι ερευνήτρια, επιμένοντας να ψάχνει εμμονικά τη δύναμη της τέχνης, άρα της ζωής. Μπορεί να γράψει μόνο με αυτόματη γραφή, ποιητικά. Τον Λεωνίδα τον ξέρει από τα 18 του, όταν εκείνη στα 27 της, έτυχε να είναι δασκάλα του. Από τότε, είναι φίλοι. Οφειλέτες, ωφελούμενοι